تو نیستی و این در و دیوار هیچوقت
غیر از تو
من به هیچ کس انگار هیچوقت
اینجا دلم برای تو هی شور میزند
از خود مواظبت کن و نگذار هیچوقت
غیر از تو
من به هیچ کس انگار هیچوقت
اینجا دلم برای تو هی شور میزند
از خود مواظبت کن و نگذار هیچوقت
ياران موافق همه از دست شدند
در پاي اجل يكان يكان پست شدند
خورديم ز يك شراب در مجلس عمر
دوري دو سه پيشتر ز ما مست شدند
کاش شعر بیاید
تو را هم
بیاورد
کنون که رحل اقامت
در این سرای فکندی
عمارت دل ما هم
خراب از آب در آمد
چه سعادتی است
وقتی که برف میبارد
دانستن اینکه
تن پرندهها گرم است
حالا فقط ماه مانده است
و كمی سكوت
كه آرام گلوله میشود
...توی دفترم
صدا كن مرا.
صداي تو خوب است.
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن ميرويد.
تو گم شدي
چون شبنم شبانهاي
در باغ سرخگل
و خنجري قديمي
در قلب من!
تمام اين مسافرخانه
از عطر دستهاي تو
پر خواهد شد
دهان اگر باز كند
اين چمدان
اول از همه
برایت آرزومندم که عاشق شوی
و اگر هستی
کسی هم به تو عشق بورزد
و اگر اینگونه نیست
تنهائیت کوتاه باشد
و پس از تنهائیت
نفرت از کسی نیابی
خالیست صفحههای غزلهایم
مثل شناسنامهی من از تو
همقد نصفنیمهی من هم نیست
هر نصفهنیمه آدم ناقابل!
بلندهستي
و از تو رطب ميريزد
در صحراي عربستان
اگر بگويم سفيد
برفي ميشود فارس
در انتهای هر سفر
در آیینه
دار و ندار خویش را مرور میکنم
این خاک تیره این زمین
پاپوش پای خستهام
این سقف کوتاه آسمان
سرپوش چشم بستهام
اما خدای دل
در آخرین سفر
در آیینه به جز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشتهام، کجا
ندیدهای مرا؟
صبور باش ای جان ِ خسته!
شب به زودی
پناه خواهد داد
تو را
زیر ِ مخمل ِ مشکی ِ ستاره بارانش
گهوارهام شکسته
تکانهای آخر است
این طفل
غرق لذت رؤیای آخر است
از راههای رفته به اول رسیدهایم
دیروز رفته
فرصت فردای آخر است
سفیدترین لوح را بر قبرم نهید
تا شاید یادآور یک عمر
سکوت
باشد
صبر کن ای دل غمدیده
که چون پیر حزین
عاقبت مژدهی نصرت رسد از پیرهنم
چه غریبانه تو با یاد وطن مینالی
من چه گویم
که غریب است دلم در وطنم
من و تو
چتر را در یک روز بارانی
در یک مغازه که به تماشای
گلهای مصنوعی
رفته بودیم
گم کردیم
خانهای برهنه از یاد
هر کنج و کنار آن
چشم به راه برهم چیدن خاطرههاست
و میپیچم با کلمهای که
تو را تشکیل میدهد
در تماشای پرواز درناهای سفید
روی سرخ شهوتانگیز آفتاب
قبل از غروب
كمي جلوتر بيا
بگذار
آخرين جرعه را از چشمهايت بنوشم
بگذار
آخرين جرعه را از چشمهايت بنوشم
دموکراسی يعنی
دخترک بگويد عاشق شده
و کسی چپ چپ نگاهش نکند
دخترک بگويد عاشق شده
و کسی چپ چپ نگاهش نکند
شعر
استريپتيزي متعالي است
كه از خوش شانسي
جلوي كورها اجرا ميشود
باشي
شب باشه
ستاره نباشه جز چشات که باشه
باشي
شب باشه
خواب نباشه جز صدات که باشه
فراموشي ميآيد
مثل همين پاييز
با ابرهاي سهمگينش
ديروز برگ خشكي ديدم
كه نميدانست
از كدام شاخه جدا شده
خواستم بچه بدی نشود
مثل دیوانهها تکان میخورد
سقط کردم جنین جنزده را
میکشد کار جفتمان به جنون
با گيسوانت باد بازي كرد و رقصيد
و زد رقـم
آيـنـدهي درهـمتري را