نامهاي به دستم رسيد
تقريبن يك ماه پيش
نامه مال من نبود
پستچي اشتباه كرده بود
نامه بوي عطر ميداد
جاي رژ لب روش بود
اين نامه را من شايد
بهتر بود بازش نميكردم
ولي من مردي هستم
كه اين جور بازيها را
خيلي دوست دارم
این حرف
حرف قرن است
شکلش کمی قدیمیست:
افسوس قلب انسان
حق وتو ندارد!
وقتی زمین بزرگ است
با قلبهای کوچک
خورشید یا حقیر است
یا آبرو ندارد
حرف قرن است
شکلش کمی قدیمیست:
افسوس قلب انسان
حق وتو ندارد!
وقتی زمین بزرگ است
با قلبهای کوچک
خورشید یا حقیر است
یا آبرو ندارد
«بیگ بنگِ» عاشقی تویی
جهان من
از گرفتن دستهای تو
آغاز میشود
مهريهی تو
چشمه و باران و رودسار
بر من بريز
زمزمهی آبشار را!
اينبار من به بوسهات افطارميکنم
خانم!
شکستهای عطش روزهدار را!
چشمه و باران و رودسار
بر من بريز
زمزمهی آبشار را!
اينبار من به بوسهات افطارميکنم
خانم!
شکستهای عطش روزهدار را!
شهر همان روستاست
با چند خانهي بیشتر
چند چراغ اضافی
و كمی حیوانات آهنی
به جای سگها
آدمها كنار خیابان میخوابند
و به جای گرگ
آدمها
از دیوار خانهها بالا میروند
فاضلابها
همان رودخانهها هستند
رئیس جمهور همان كدخداییست كه
از قحطي جان سالم بهدَر برده
با چند خانهي بیشتر
چند چراغ اضافی
و كمی حیوانات آهنی
به جای سگها
آدمها كنار خیابان میخوابند
و به جای گرگ
آدمها
از دیوار خانهها بالا میروند
فاضلابها
همان رودخانهها هستند
رئیس جمهور همان كدخداییست كه
از قحطي جان سالم بهدَر برده
گيرم كه بهشتم
به نمازي ندهد دست
قد قامتي افراز
كه طوباي من اينست
من در تو به شوق و
تو در آفاق به حيرت
نايابترين فصل تماشاي من اينست
هیچ وردی مقدس نیست
هیچ مرگی مقدس نیست
هیچ جنازهای بر آب نمیگذرد
هیچ بندری بدون زن نیست
هیچ جنازهای بر آب نمیگذرد
هیچ مرگی مقدس نیست
هیچ وردی مقدس نیست
هیچ
هیچ
هیچ
هیچ
بلدم چگونه عاشق باشم.
در اتاق خواب
میخواند زنی پرشور:
کو چهها سبز و اتاقم سبز
شعلهی گرم چراغم سبز
باغم سبز
...
پردههای سبز توری میتپد آرام
از شکاف پرده میروید
بازوان صبح مرمرنام
تو که پیراهن بلند مرا
خوب خانگی کردی بگو ببینم
آبرو
همین خیابان ِ روبهروست؟
چاقو
همین عرق خور ِ زیر ِ گلوست؟
لات یعنی صدات
وقتی از زورخانه میآید؟
اکنون تو هستی غزل هست
آيينهام در بغل هست
اين کلبهی از تو خالی
ديگر تماشا ندارد
چه بيتابانه ميخواهمات
ای دوریات
آزمون ِ تلخ ِ زندهبهگوری!
چه بيتابانه تو را طلب ميکنم!
...
بينجوای انگشتانات
فقط. ــ
و جهان از هر سلامي خاليست.
اینجا مرکز جهان است
صدای ما را
از شعر میشنوید
صدای ما را
از شعر میشنوید
من و تنهایی
این روزها
در یک بشقاب غذا میخوریم
البته من میز را میچینم
بعد او ظرفها را میشوید
اگر می خواهید
امشب با ما شام بخورید
حرفی نیست
یک بشقاب اضافه میگذارم
شستن ظرفتان را نمیدانم...
تنگ کوچکی
که با ماهی قرمزش
از رف به زیر میافتد
قلب مرا شاید
اما دل هیچ دریایی را نمیآشوبد
خانم!
شما را کجا دیدهام؟
چقدر شبیه نقطهای هستید
که گیر کرده
آخر این جمله
یا سه نقطهی یک شعر ناتمام
شما را کجا دیدهام؟
چقدر شبیه نقطهای هستید
که گیر کرده
آخر این جمله
یا سه نقطهی یک شعر ناتمام
دشوار نيست چندان
چيدن گلي
و زمزمهاي با آن
و جستوجوي صورت فلكي را
در گوشه و كنار شب
تنها همين كه بداني
در گوشهاي از كائنات
روزگاري جوان بودهاي
بوي هزار زلف جوان
در تو جوانه ميبندد
دشوار نيست
اندوه
اگرچه هميشه هست
Sunday, January 27, 2008
چيدن گلي
و زمزمهاي با آن
و جستوجوي صورت فلكي را
در گوشه و كنار شب
تنها همين كه بداني
در گوشهاي از كائنات
روزگاري جوان بودهاي
بوي هزار زلف جوان
در تو جوانه ميبندد
دشوار نيست
اندوه
اگرچه هميشه هست
دلم
شاخهی شاتوتی
که باد
خونش را
به در و دیوار پاشیده است.
من ترك عشق و
شاهد و ساغر نمیکنم
صد بار توبه کردم و
دیگر نمیکنم
باغ بهشت و
سایه طوبی و قصر حور
با خاک کوی دوست
برابر نمیکنم
مگر این که
از جمعه آمده باشد
این شعر
که هر چه میکنم
یک روز کم میآوری و
کلمات
روی تعطیل کرکره میکشند
کجای راه من
آخر غریب مانده تویی
تنهاییها عمیقاند
عمیق
مثل صورت مردگان.
وقتي كه مدّ بالا ميآيد
و هر كسي
به حسابهاش ميرسد
من با خودم
به گوديهاي سايهام
غبار وجود ترا ميبرم
باد خواهدشان برد
همه چيز
ناپديد خواهد شد
باد ما را خواهد برد
من هیچ کسام
توکیستی؟
تو نیز هیچ کسی؟
پس ما یک جفت هستیم
حرفی مزن
میدانی که طردمان میکنند
گوزنی زخمیام
که در دریا جان میدهد
و گل سرخی
شکفته در رؤیاها
که بازیچهی دست بادهاست
من آوازی سربریدهام
که سر زبانها افتادهاست.
آیا دوباره
نام عزیزت را
در اوج لحظههای شگفت یگانگی
نجواکنان
به گوش تو خواهم گفت؟
ای کاش در سیاهی آن شب
که با تو رفت
از بوی گیسوان تو
میمردم
کاش آن شب
از کرانهی آغوشت
یکسر به بیکرانی
پرتاب میشدم
در شب باران و عشق
در شب آخرین مکث ماه
انگشتات را
به سمت ماه بگیر
من
آنجا
خواهم مرد...
من
پیش از این حرفها
مُرده بودم
پیش از آن که
مهتاب درآمده باشد
و تو
از پشت شاخههای
رسیدهیخرما
گفته باشی
«امشب
از همیشه زیباتر شدهای».
تو اما
ديگر به خواب من نيا
نيا كه ببينمت
تو او نيستي
كاش لبخندت را
در نامهاي برايم پست كني
كاش...
ديگر به جنگ من نيا
من به ديگري باختهام
هر آنچه تو ميخواستي!
يكبهيك با مژههايت
دل من مشغول است
ميلههاي قفسم را نشمارم چه كنم؟
اي شب از رؤياي تو رنگين شده
سينهاز عطر توام سنگين شده
اي به روي چشم من
گسترده خويش
شاديم بخشيده از اندوه بيش
...
چون تبعشقم چنينافروختي
لاجرم شعرم به آتش سوختي
عطر كرفس كوهي را
دوست خواهي داشت
آسهاي بادي
آبهاي كهربايي
سبزي تيره برگهاي انجير
و
سيگارهاي معطر را
آرزوهايي خواهي داشت
كه مرزي نميشناسد
سهم عظيمي از مائدههاي جهان
را طلب خواهي كرد
سفر را دوست ميداري
صحراهاي عريان
آلبالوي كال
و خطر كردن را ...
از خندههاي بيسبب دخترانهاش
خون ميچكد
به روي غروري بهانهگير
يك سوءظن
به هيأت كفتار ميدود
در طول و عرض حادثه
با پاي ناگزير
من دردم بیساحل.
تو رنجت بیحاصل.
ساحر شو٬ جادو کن
درمان کن، دارو کن
بیمارم
بیمارم
بیمارم
مادر جان!
تو رنجت بیحاصل.
ساحر شو٬ جادو کن
درمان کن، دارو کن
بیمارم
بیمارم
بیمارم
مادر جان!
در انتهای شب
لباس پوشیدیم
هر یک با شتاب
تا خداحافظی کنیم
ساقهای خوابآلودمان
به هم سایید
و سپیده در بستر
غافلگیرمان کرد.
لباس پوشیدیم
هر یک با شتاب
تا خداحافظی کنیم
ساقهای خوابآلودمان
به هم سایید
و سپیده در بستر
غافلگیرمان کرد.
دستم دور بازوی تو حلقه
این رقص اما
به انتهای خود نمیرسد
من، کمرنگ
تو، نامرئی
رابطه، مجهول و
نفسهات روی نفسهایم
بُر که میخورد
دردی قلقلکم میدهد.
شاید سفید
سیاه شاید
کلمات از مخام کنده
لای دندانهایم خُرد
توی گلویام لِه
سر ِ تهِ انگشتان مناند
سیاه شاید
کلمات از مخام کنده
لای دندانهایم خُرد
توی گلویام لِه
سر ِ تهِ انگشتان مناند
در این دنیا یک نفر هست
که میتوانستم
تمامی این اشعار را
برایش بفرستم
اما چه؟
بگذار لبها
لبخندی تلخ بگشایند
و قلب من
یک بار دیگر بلرزد
که میتوانستم
تمامی این اشعار را
برایش بفرستم
اما چه؟
بگذار لبها
لبخندی تلخ بگشایند
و قلب من
یک بار دیگر بلرزد
چشماش
به دردناکی شبها بود
شبهای دمگرفته طوفانی
زیبایی غریب ِغمینی داشت
چون ترمههای کهنه ایرانی
تابوت ِسینهاش تهی از دل بود
یخ بسته بود جوی نگاه ِاو
گویی که سایههای فراموشان
ماسیده بود بر تن ِراه ِاو
شبهای دمگرفته طوفانی
زیبایی غریب ِغمینی داشت
چون ترمههای کهنه ایرانی
تابوت ِسینهاش تهی از دل بود
یخ بسته بود جوی نگاه ِاو
گویی که سایههای فراموشان
ماسیده بود بر تن ِراه ِاو
و اگر تو نميبودي
بگو به من كه
من براي كه ميبودم؟
براي رهگذراني
كه به حسب اتفاق
در بغل ميگرفتم
و هرگز
دوستشان نميداشتم؟
مرگِ برگ
آزادی است
كسي برايم مريم آورده
كسي انار
كسي ريواس
ولي من به كسي فكر ميكنم
كه هيچ وقت
جز دستهايش
چيزي برايم نميآورد
دستي آينهها را
به سوي عشق ميچرخاند
دستي از درختهاي نئون
يا تير چراغ برق حتي
انار ميچيند.
دشوار است ... ریرا
هر چه بيشتر به رهايی بينديشی
گهوارهی جهان
کوچکتر از آن میشود
که نمیدانم چه ...!
هیچ یادی از یاد نخواهد رفت
هم در ذهن زمین ثبت است
هم در یاد زمان
سرمای اولین برف
اولین زمستان
با غم از مرگ حرف نباید زد
که حرف آخر را مرگ نخواهد زد
چشمه را گفتم:
ازو داري نشان؟
گفت: او سرمايه نوش منست
نيمهشبها با تني مهتابرنگ
تا سحرگاهان
در آغوش منست
آلن دلون: عجيب است
نميدانم امشب
چه اتفاقي افتاده
مثل اولين روزي كه ديدمت
به نظرم ميآيي
دليدا: باز هم كلمات
همهاش كلمات
هميشه همان كلمات
كلماتي كه
بيهوده به باد ميدهي...
زيبايى
در كلماتى نيست
كه ادا مىشوند.
زيبايى در سخنى است
كه از گفتن
سر باز مىزند.
عريان نه
پوشيده در حرير
پستانهاى زن
وسوسهانگيزتر است.
سالها از تو میگذرد
سایهات را با خود بردهای
سالها از میگذرد
رفتهای
برای دیگری پردهات کنار
گفتم كه اي نازك بدن
يك بوسه ميخواهم بده
گفتا برو از پيش من
گر بوسه خواهي زر بده
گفتم كه من لالاي تو
قربان سر تا پاي تو
گفتا كه جنت جاي تو
گر بوسه خواهي زر بده
به روی عشق
به سمت سبزتر عشق
آهسته میپرم...
بیتو
هر لحظه مرا
بیم فرو ریختن است
مثل شهری که
به روی گسل زلزلههاست
تلنگر بر من عاشق
عجب پندار آسانی
عجب افسانه پوچی
عجب خواب پریشانی
۲تا پری نفس رفته
۲تا قناری آویزان
۲ساعت است خدا مرده
و زندگی جریان دارد!
من تو رو دوست دارم
ولي حرف نزن
وقتي حرف ميزني
هزار نفر
تو گوشم كف ميزنن
عشق از آسمان فرود ميآيد
از زمين صداي سرود ميآيد
ميل بوسه در اين همه سرما
اي عجب كه چه زود ميآيد
پیراهنت اما
آخرین دستآورد بشریست
با دکمهای بیهوشم میکند
و با دکمهای دیگر
به سیارهای ناشناس
پرتاب میشوم
ليلا ليلا
كجايي؟
تا دستم را بگيري
چون كوهي آتشافشان
داغم
اما خموشم