گریهات که برخیزد
حتا به هقهق و دلواپسی
سهمی از آن
برای آسمان است
حس خوب دوستداشتن تو
انسان دیگری
در من میسازد
به تنهایی فکر میکنم
به جمعیت آن سوی کلمه
و جهانی که
از سقف آویزان است
گزینههای هستی را
یک به یک خط میزنم
عشق
زندگی
ابدیت
به پیشبازت اگر بیایم،
برایت لکهای جوهر
روی پیراهن سیاه خواهم آورد،
و قند در کیسهی سوراخ
و بوسه
روی سیب سرخ.
...
نه خمیازهیی
نه میوهیی
نه کوچهیی
نه لبی
نه تولدی
نه نامهیی
نه دوستدختری
...
چه تشنه شده
این شب
به عطر ِ آغوش تو!
من ماه ِ صورتت را
در برکهی ِ شب
دیدار میخواهم
کجای یاد تو
باران گرفت
که خیابان و من
غرقه شدیم؟
نه عاطفه
نه لباسهای رنگی
تنها کابوسهای فراوانی دارم
که بیرنگند
آزادم نکن
از این کافه
که بوی قهوهی تو را میدهد
پیکانی قراضه
در قلبی زنگزده
نامهای زنانه
چه به ناز
بر دیوار نشستهاند
گوشهای سنگینی دارم
با من
با زبان سنگ
حرف بزن!
نگاه میکنم
در فنجان
اضطرابی پنهان
زل زده است
به زلزلهی خفیفی
در تکانههای
شانهی شکستهی من
دوستت دارم
ميپيچد دور انگشتم
از شيشه شره ميكند
ناگهان همه چيز سبز ميشود
عشق من و تو؟ ...آه
اين هم حکايتی است.
هر شب
از خیالت باردار میشوم
و هر صبح سقط میکنم
این جنین حرامزاده را
هر روز
روز اول عشق است
در تقويم روح من
دانلودت نمیکنم،
میدانم
این لپتاپ هم
مثل زندگی من
کوچک است برای تو.
لحاف برف را میکشم
روی چشمهایم
تا تویی را نبینم
که نیستی
شیشهها چه سردشان بود
پشت قاب پنجرههای برف
و دلتنگ برای تو
برای آه گرم تو
تو!
در میان این همه نور
این همه شعر
این همه بادبزن
ای نازنین
ای نازنین
در آینه ما را ببین
از شرم این صدچهرهها
در آینه افتاده چین
ای کاش زلزله
مرزها را میریخت
آب
از اتاق خواب بيرون آمد
برهنه بود
با تور نازكي به دور تنش
لبخند گاه
از یک لب
در سینهي من
شعر میکارد
شعری مینویسی
و من
با دهان زنی زیبا میخندم
دلتنگ میشویم
و در شیارهای زمین
شعر میکاریم
تو را
از من گرفتهاند
بيآن كه حتا
مرگم را به من داده باشند
زمان گذشت
و تو از عقربه افتادهاي پايين
سكوت شد
نه تو مردهاي همين
سیگارم امروز
طعم شعر میدهد
ماه بيهوده نمیتابد
میداند
مردی در تاريکی
دنبال حرفهای نگفته میگردد
ای دزد!
من که به پلکهای تو
بدی نکرده بودم
پس چرا خوابم نمیبرد!
روزها میروند
و من بر جای میمانم
نه زمان گذشته بر میگردد
و نه عشقها
بگذار شب باز آید
و زنگ ساعت نواخته شود
پاریس
پاریس از دست رفته
پاریس تو مرا رها کردی
روی سنگفرشهات.
برج ایفلت را میپرستم
دستکم او وفادار است
ابدیت را نصف میکنیم
یک بوسه من
یک بوسه تو
در این زمستان
من به اندازه یلدا قد میکشم
تو زیر ناودان شعرم بایست
میخواهم تا لبخند کودکیم خشک نشده
جای تمام ابرهای عقیم
گریه کنم...
پری کجایی؟
دهان ملایک لبریز یاوه
پستوی مغازهها پر از نفسنفس و دستمال کاغذی
و خدا
دمادم در مجلس ختم آدم
و من ديگر
براي روزهاي رفته از دست
غبطه نميخورم
و براي روزهاي بيتو
به مسلسل پناه ميبرم
مرجان لب لعل تو
مر جان مرا قوت
ياقوت نهم نام لب لعل تو
يا قوت؟
قربان وفاتم
به وفاتم گذري كن
تا بوت دمي بشنوم
از رخنهي تابوت
لعنت بر شما
شما که بغلتان را
جز از برای روسپیان نگشودید
دلم برایت تنگ میشود
حتا وقتی روبرویم نشستهای
و نگاه تو دور میشود
از مماس نگاهم
تا فنجان چای
قول بده
قول بده
تنها دستهای من
زیرسیگاریات باشد
بدو بدو اين روزها
دنيا دارد تمام ميشود
و برف
كه دیگر سرگرمت نميكند
اين روزها
خيابانها
با باران لحظههای پيش
خيس است
فرشتگان کوشا
در خانهام کار میکنند
ماه و اندوه
پنهان خواهند بود.
يكي ابر است
كه زخمي و باراني
يكي تو!
با آن همه مرواريد
حالا لختي نگاه كن
بهسيلابِ شامگاه.
اي دوست!
با چشمهاي باز
سفر بايد کرد
هرچند
موجي دوباره
برخيزد
با گردباد شن.
چون دید مرا
رخانش چون گل بشکفت
آن دیدهی نیمخوابش
از شرم بخفت
گفتا که مخور غم
که شوی با ما جفت
قربان چنان لب
که چنان داند گفت
تمام دلم دوست داردت
تمام تنم خواستارِ توست
بیا و به چشم قدم گذار
که این همه در انتظار توست
در زندگاني من
آفتاب نقش ضعيفي دارد
افسوس!
ساده نبودن
تلخم كرده
وگرنه ميگفتم ميخنديديد
درخت را به نام برگ
بهار را به نام گل
ستاره را به نام نور
کوه را به نام سنگ
دل شکفته مرا به نام عشق
عشق را به نام درد
مرا به نام کوچکم صدا بزن!