اينجا كسي است پنهان
دامان من گرفته
خود را سپس كشيده
پيشان من گرفته
اينجا كسي است پنهان
چون جان و خوشتر از جان
باغي به من نموده
ايوان من گرفته
اينجا كسي است پنهان
همچون خيال در دل
اما فروغ رويش
اركان من گرفته
من خستهگرد عالم
درمان ز كس نديدم
تا درد عشق ديدم
درمان من گرفته
نوشته است: بهار است،
شاخه ها سبزند
ولی به گفتهّ تقویم
اعتباری نیست
مرا که عطر بهشت از تن تو بوییدم
به باد هرزهّ اردیبهشت
کاری نیست
آه، اگر من مرد بودم
به تعداد تار موهایم
با زنان همخوابه می شدم
سال تازه نمی شود
بی تو
برای من.
من از بلوط مهاجری شنیدم
که می گفت
پوسیدگی را زمان به او داده
و من
وقتی فراموشش کردم.
کار ما بود در کف دو خدا
کان یکی اکبر
این یکی اصغر بود
آن خدا بر فلک که یزدان است
این خدا بر زمین که شوهر بود
زمین خندید و
صحرا شد گل افروز
بهار آمد
بهار عشق آموز
بیابان را همه در برگرفته
سرود گرم بارانهای نوروز
بزن باران
بهاران فصل خون است
بزن باران
که صحرا لاله گون است
بزن باران
که در چشمان ياران
جهان تاريک و دريا واژگون است
بزن باران
که دين را دام کردند
شکار خلق و صيدِ خام کردند
بزن باران
خدا بازيچه اي شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
يه اسم ساده ام
مث اسم تموم آدما
يه دل بريده از همه
يه دل شكسته ي شما
يه اسم ساده ام ولي
يه روح مهربون دارم
وقتي كنارت مي شینم
حس مي كنم جنون دارم
این همه را
می اندازم
درون کاسه ی گدایی که
از من
سکس گدایی می کرد...
من باهارم، تو زمین
من زمینم، تو درخت
من درختم، تو باهار.
ناز انگشتای بارون تو
باغم می کنه
میون جنگلا طاقم می کنه.
به بهانه ی بهاران
سبدی ترانه جويم
بنگر چه شاعرانه
مدد از بهانه جويم
دو سه جرعه ای بنوشم
ز لبان ِ جام جادو
و به روز ِ نو
مرامی دگر از زمانه جويم
حالا سال ها از من و تو
گذشته است
ما یاد گرفته ایم
که خواب هایمان را
از هم بدزدیم
ما یاد گرفته ایم
که در خاطرات هم زندگی کنیم
تو می گویی...
من می گویم...
زمان می گذرد
لابد چيزي براي تعارف نداريم
جز
زني كه زيبايي اش را
مديون شعرهاي من است
و كلاغي دور ميدان فردوسي
دختري ميخواهم
با ذهني مثل الماس
دختري ميخواهم
كه زود بيدار شود
دختري ميخواهم
كه دير بخوابد
دختري ميخواهم
با دامن كوتاه
و كت بلــــــــــــــــــند
عيد پول زرد و عروسک
عيد کفش برقی و دامن
عيد ترک مشق و دبستان
عيد شاد کودکی من
تنگ قاب و سبزی گندم
تنگ آب و سرخی ماهی
در ميان آينه پيدا
رقص شمع رنگی روشن
آيد بهار
و پيرهن بيشه نو شود
نوتر برآورد گل
اگر ريشه نو شود
زيباست روي كاكل سبزت
كلاه تو
زيباتر آن كه
در سرت انديشه نو شود
بهارانه آمديم پدرام و بشکوه
برگذشته و واشسته قامت
از تباهی ايام سياه
به يک سو افکنديم
خورجين يادهای دلگزا را.
جهان لايق دل ما نبود
دنيايی که از رويا فراهم کرديم
برچمن گسترديم.
مختصر بگویم من
عید نوروز بر تو فرخ باد
هر چه پرسی
ز بخت
پاسخ باد
با خنده نوروز
همی باید خندید
با خنده خورشید
همی باید نوشید
هر جا گلی خندد
با دوست بخندید
هر گه که بهار آید
با عشق بجنبید
با کفشهای نقرهای نوروز
در کوچه باغهای بهاران
دست تو
دست دایهی بخت است
بر گاهوار زندگی من
.jpg)
شبیه «آب» گفتن ماهی
در تنگ عید
حواست کجاست؟
زیبایی میگوید آب
بگو سلام به خورشید
و ماهی طلایی
در روز اول بهار
دوست میدارم من
این نوروز فرخفال را
تا کنم نو
بر جبین خوبرویان سال را
عاشقا
ز آه سحر غافل مشو
کاین ابر فیض
آبیاری مینماید
گلشن آمال را
باد نوروز
وزيده است به كوه و صحرا
جامهي عيد بپوشند
چه شاه و چه گدا
عيد نوروز مبارك
به غنى و درويش
يار دلدار!
ز بتخانه درى را بگشا
بر چهرهي گل
نسيم نوروز خوش است
بر طرف چمن
روی دلفروز خوش است
از دی که گذشت
هر چه گويی خوش نيست
خوش باش
و مگو ز دی
که امروز خوش است
در روزهاي آخر اسفند
كوچ بنفشههاي مهاجر
زيباست.
در نيمروز روشن اسفند
وقتي بنفشهها را
از سايههاي سرد
در اطلس شميم بهاران
با خاك و ريشه
-ميهن سيّارشان-
در جعبههاي كوچك چوبي
در گوشهي خيابان، ميآورند:
جوي هزار زمزمه در من
ميجوشد:
اي كاش...
اي كاش آدمي وطنش را
مثل بنفشهها
(در جعبههاي خاك)
يك روز ميتوانست
همراه خويشتن ببرد
هر كجا كه خواست.
در روشناي باران
در آفتاب پاك.
امسال
شاید
سال ما باشد!
نشون به اون نشون
که دیروز
ازت یک استکان کشک خواستم
ندادی
امروز
یک من کره بفرست برام
بعد از چند هزار سال
تازه يادم آمده
که ميبايست ميرفتم
و ماندم
با دهاني نيمه باز
براي کلمهاي که نيامد
کلمهاي که نيامد
کلمهاي که نيامد
دوستت دارم
چقدر ساکت است،
انگار دختران جوان
طعم آواز دادن رؤیاهاشان را
گم کردهاند
ای ز لبت غنچهریز
طبع در افشان من
وی به سر زلف تو
شانهي لرزان من
گر تو نباشی به ناز
سر تجلی طـــراز!
مصرع برجسته نیست
بر سر دیوان من
عشقمان را
به دستگاه بسپاريم
و بجوشانيم تا ببينيم
آيا رنگهاي اوليهاش
ممكن است برگردد؟
آيا ميتوانيم بازگردانيم
به آب ژاولِ احساسات،
همان سفيدي را كه
ابدياش فرض ميكرديم
پيشترها؟
در باران
شعرهای من باز میشوند
مثل چتر
روی دل آدمهای تنها
در وصل هم
ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمیشوی
که ببینی چه میکشم
با عقل
آب عشق به یک جو نمیرود
بیچاره من
که ساخته از آب و آتشم
تو بیشکوفه و باران
کویر خواهی شد
در انجماد شبی
زمهریر خواهی شد
بیا به فرصت سبز جوانهها برگرد
بهار میرود از دست
و پیر خواهی شد.
صداي پاي تو خوب است
وقت رفتن نه
و عشق زخم قشنگيست
در دل من نه
مسافري تو
نگو نه
كه جاده خندان است
و سخت ميشوم
اما نه مثل آهن نه
وقت رفتن نه
و عشق زخم قشنگيست
در دل من نه
مسافري تو
نگو نه
كه جاده خندان است
و سخت ميشوم
اما نه مثل آهن نه
پروردگارا!
از شوخیهای کوچکم
در حق خود در گذر.
من نیز
از شوخی بسیار بزرگ تو
در حق خود خواهم گذاشت.
تمام شد!
سر بریدهی خورشید
زیر پا افتاد!
سالی که گذشت
دود و آتش
دامان تمام عشق را سوخت!
...
تا سال دگر چه زاید این مار.
سعی میکنم
به خود بفهمانم:
این خطای دید است
که تو را عشق میبینم
بانوی عاشقانههای سبز و
آبی و
سپید
بگذار روح جهان را
با تو
قسمت کنم
از دریچه خوابهایت
تا سه شمردم
و عاشق شدم
تا هفت اگر میشمردم
پرنده میشدم.
مادربزرگ مرد
بی که بنوشد
یک دل سیر نوشابه خنک
در ظلّ تابستان...
*
مادربزرگ مرد
بیپایان.
گفتم بگو
که شب به کجا ختم میشود
چشمش اشارهای زد
و گفت آخرش سپید
شعر شده بودم
توي دفتري كه
هنوز درخت بود
تو بودي
و من
نميدانستم
كجاي اين جنگل صدا
اين همه الهه
كِل ميكشند
واژههاي كال تو را
وقتي كه به من ميرسي
من عروس نيستم
قرعهي جدايي
به نام من خورده.
بهار را ناگهان
اعلان کنیم
و طعنه بزنیم به دیگران
همهي دیگران
بیچاره دوستم!
معلول بود
نمیتوانست پرواز کند.
جانا
حدیث حسنت
در داستان نگنجد
رمزی ز راز عشقت
در صد زبان نگنجد
سودای زلف و خالت
در هر خیال ناید
اندیشهي وصالت
جز در گمان نگنجد
دلتنگیهای آدمی را
باد ترانهای میخواند
رؤیاهایش را
آسمان پر ستاره
نادیده میگیرد
و هر دانهي برفی
به اشکی نریخته میماند.
خدا و شعر
اينهايند پيوندان جاويدم
از این همه دوری
صدای راه نمیآید
و دوستت دارم
هی شکلی میشود
برای باریدن