مستيه ديگه
وقتی میخوای بياد، ميره
وقتی میخوای بره، ميآد
مثل خيلی چيزا
زن
آخريشه.
-پس زندهای تو؟
میپرسم از خود،
و میگویم:
- نه، من زنده نیستم،
این دیگریست،
این من
نوعی تلهپاتیست
هرآنکه نیست زنده به عشق
نه دیگر فتوا، نه نماز
هر آن که نیست
نمیداند راز.
ارديبهشت من
نفس گرم مهر توست
بيتو
نبود باغي و
بهاري نداشتم
روی زمین
که بودم
تو تنها فرشتهای بودی
که بودی
این بالا
حالا
میان این همه فرشته
که هستند
تو تنها فرشتهای هستی
که نیستی
هر در كه زنم
صاحب آن خانه تويي تو
هر جا كه روم
پرتو كاشانه تويي تو
در ميكده و دير
كه جانانه تويي تو
مقصود من از كعبه و بتخانه
تويي تو
مقصود تويي
كعبه و بتخانه بهانه
تو باید نفس بکشی
و این گفتن ندارد
از خنده نمیمیری
و این گفتن ندارد
باید نفس بکشی
فردا
اوضاع از این خرابتر میشود
از خنده نمیمیری
و این گفتن ندارد
اگر دستم رسد روزي
كه انصاف از تو بستانم
قضاي عهد ماضي را
شبي دستي برافشانم
چنانت دوست ميدارم
كه گر روزي فراق افتد
تو صبر از من تواني كرد و
من صبر از تو نتوانم
ای کاش
عشق را
زبان سخن بود
ای خفته سی ساله
برخاستن نتوانی
باید دم از این معنا
با تختی دیگر زد
ای بهار عاشقی
گرمای تابستانيت کو؟
که خزان گرد زمستان
خيمه زد بر آشيانم
به کجای اين شب
آويزم قبای ژندهام را؟
آفتابی
اختری
ماهی
نمیپرسد نشانم
آه
چه خوب است
آه، آه، چه خوب است
این که کسی
عمر ِ جاودانه ندارد.
ای حافظهي عطر!
ای حافظهي من!
تویی که سپیدی برف را
شعلهور میسازی
من شعر توام
نگاشته شده با جوهر زنانگی
من آمدم بهار ببارم برای تو
توت و تمشک تازه بیارم برای تو
در کوچهباغ برفی لبهاوگونهها
شمشادهای خنده بکارم
برای تو
نرگس
رخسار سپیدش را
به روی باغ میگشاید.
قوت قلبی دویاره یافتهام،
قوت قلبی دوباره!
پاسارگاد سنگ است
درخت سنگ است
لقمهءتخممرغآبپز سنگ است
سنگ سنگ است
دلم از سنگ...
میخواهم
شعر و امید را
با هم بیآمیزم
وقتي
درختان آبستن را ميبيني
كه از درد به خود ميپيچند
و دريغ از نوزاد كوچك برگي
شايد بهار آمده باشد
خوش باش!
چهار زن بیقرار
هدیه میكنم به تو
كه پر بریزد مدام
از در و دیوار تنهاییات
منتظرت هستم
در چنان هوایی بیا
که دست برداشتن از تو
غیرممکن باشد
و تنها بودم
مثل ماه
که کوتاهتر از تنهایی من
دیواری نیافته بود.
ز میوههای بهشتی
چه ذوق دریابد
هر آنکه
سیب زنخدان شاهدی نگزید؟
در عشق تو
خرقه درفكندم
تا خود پس از اين
چه رنگم آيد
سپیده که زد متولد شدم
با شبنم غسل تعمیدم دادند
شکفته شدم
سعادتمند و عاشق
در پرتو نور خورشید
خیلی پیچیده نیست
از سمت سادگی صبح
شروع میشود
صبحانه که خوردیم
راه میافتیم.
مرشد
خاموش كن شمع را!
دوران پرخطري فرا رسيده
بهتر همان كه ستارهها را
در شب شمار كني.
جانم در دستانم
چون سبويي بود
مينوشيدم او را
در شب
در نيم شب
از جاليز آواز هندوانه ميآمد
مارها درهم ميرفتند
آويشن كوهي
كاكوتي
اي بوي تلخ اسطوخودوس
اي زن!
یکشبه عاشقم شدی طبیعی
شبیه ناصر ملکمطیعی!
میگفتی امر من یه امر خیره
بردی منو تو خونهتون...و غیره!
حالتو بردی ما رو قال گذاشتی
رو ما علامت سوال گذاشتی
حالتو کردی اما مردمآزار
سیدیمو لااقل نده تو بازار!
يك چند پشيمان شدم
از رندي و مستي
عمريست
پشيمان ز پشيماني خويشم
بشكستهتر از خويش
نديدم به همه عمر
افسرده دل از خويشم و
زنداني خويشم
از صلیب سیاست و سنت
پایین
آمدم.
زمین
مین
چه موسیقی دردناکی
روشنتر از خاموشی
چراغی ندیدم
و سخنی به از بیسخنی
نشنیدم
ساکن سرای سکوت شدم
و صدره صابری در پوشیدم
شايد فردا
کمیباخودمان مهربانتر باشيم؛
CD سنتوری نخريم!
لايی نکشيم!
تکسوار ماشينمان نباشيم!
ناهار اداره را
به شام و صبحانهي فردا
پيوند نزنيم!
صبح تو به خیر
که ساعت حرکت قطار را
به من غلط گفتی
که من بتوانم
یک روز دیگر
در کنار تو باشم
بهاری دیگر آمده است
آری
امّا
برای آن زمستانها که گذشت
نامی نیست.
نامی نیست.
انسانی را میشناسم
عاشق در رؤیا
تو را نه برای تو
در وسوسهی زیستن میخواهد.
- یادت میآد کی بود؟
همون که دلش پر از جوونه بود.
چه قشنگ میخرامی
و شوخ و شنگ
دم میشورانی
از وقتی سمت را عمل کرده
و میخچهاش را برداشتهاند
ای سگ مامانی!
پنگوئنها شعر نميگويند
اما زندهگي ميكنند
ماسههاي ساحل
پرندهها و درختها
همه
بينياز شعر
ادامه ميدهند.
نفس کشیدن
چه آسان میشود
هنگامی که
زمین افقی است
و جهان تا بینهایت پیداست.
میخوری سنگ
میشوی کنده
میخوری کارد
میشوی رنده
سیببودن مسیر خوبی نیست
میکند از خودت پشیمانت