برو
برو
اما با ناله‌ام
چه می‌کنی دختر
با دل پاره‌پاره‌ام
چه ‌می‌کنی‌ دختر
گیرم که پاره کردی
عکس و نامه‌ام را
با جای بوسه‌ام
بر لبانت چه می‌کنی

زمین دلاویز
مؤمن،
جوان و سرشار است
و پیش از هر آرزو
روز عروسیش
باید که سر برسد.
و تو باید بدانی
سنگ‌ها چیستند
و رودخانه‌ها
و پشت نجوای جنگل‌ها
چه صدایی است؟

عشق را به من بدهید
تا به دیواره‌های جهان
خطّی
در امتداد خود بکشم
آنجا که باز ماند
من باز مانده‌ام...

كبوترهاي سبز جنگلي
در دوردست از من‌
سرود سبز مي‌خواهند
من آهنگ سفر دارم‌
من و غربت‌
من و دوري
خداحافظ گل سوري‌!
هيولاي گليم بددعايي‌هاي‌ ما
بر دوش‌
چراغ آخر اين كوچه را
در چشم‌هاي اضطراب‌آلوده من
سنگ مي‌سازد
هوايي تازه‌تر دارم‌
از اين شوراب‌
از اين شوري!
خداحافظ گل سوري!

چه نام داری ای عشق؟
چیست آن نام دوردست
که در پس پلک‌هایم
آویخته است؟
و چیست نام آن سرزمینی که
در گام‌های‌‌زنی خیمه‌زده‌است
تا بهشتی باشد
برای گریستن؟
و تو کیستی؟
بانوی من ای عشق
تا فرمانبردارت باشیم
و از قربانیانت گردیم.
تو را چندان می‌ستایم
تا بر کف دستانم
واپسین فرشته‌ات بینم.

شما که لیسانس دارین
سواد دارین
روزنامه خونین
با بزرگا می‌شینین
حرف میزنین
همه چی رو می‌دونین
شما که کله‌ت پره
معلم مردم خوبین
واسه هرچی‌که می‌گن
جواب دارین
در نمی‌مونین
بگو از چیه که من دلم گرفته؟

هر که دلارام دید
از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص
هر که در این دام رفت
مشعله​ای برفروخت
پرتو خورشید عشق
خرمن خاصان بسوخت
خانگه عام رفت
گر به همه عمر خویش
با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دمست
باقی ایام رفت