در عشق توام
نصيحت و پند چه سود؟
زهرآب چشيدهام
مرا قند چه سود؟
گويند مرا
كه بند بر پاش نهيد
ديوانه دل است
پام در بند چه سود؟
لیز و لغزان از عرق
لرزان به هفت اندام
میکشم خود را به پای پنجره:
پس کو؟
کجای گرگ؟
ناگهان از پشت ابر تیره
ماه سرد میتابد
روی شهر خفته
همچون خنده دنداننمای گرگ
«هان چه بود این؟»
در سیاهی میگریزد سایهای
آنگاه
در گلوی کوچه میپیچد
صدای زوزههای گرگ
«این صدای چیست؟»
میپرسد زنم از من .
چه باید گفت
وقتی انجا مانده
روی برف
خونین ردپای گرگ
باز هم میبوسمت
در این قاب بیشیشه
از چشمها
لبها
و پیشانی خوشبویت
و به یاد میآورم
حرف مادر بزرگ را
هر بار که
در اتاقم نماز میخواند:
«عکس این نامحرم
چه میکند در اتاق تو؟»
محبوب من
جهان
غزلی عاشقانه است
این بهترین تصور من
از زمانه است
عاشق شو
تا سرشت جهان را عوض کنیم
با من بخوان
که فرصت ما یک ترانه است
پوستت را بكن
من هستههاي تو را
ميان نمناكي صورتم
خاك ميكنم
تو رشد ميكني
من
آه ميكشم
پناهي
ز خورشيد سوزان نداري
گريزي هم
از باد و باران نداري
به يمن تو
اين مزرعه
سبز مانده ست
نصيبي تو
هرچند
از آن نداري!