گرگ
شنگول را خورده است
گرگ
منگول را تکه‌تکه می‌کند
بلند شو پسرم!
این قصه برای نخوابیدن است
×××
چقدر کلمات تنهایند
چقدر تاریکی آمده است
چقدر کلمات در تاریکی
جا عوض می‌کنند
چقدر طبیعت لاغر شده است
...
به چیزهایی در اتاق
که چیزهایی هم نیستند
خیره می‌شوم
و دل خوش می‌کنم
به جیرجیر پرنده‌ای
که در لولای در
گرفتار است

من فرو مانده در اندیشه
که نا گاه نگاه
جست از گوشه‌ی چشم من و
آمد به میان
در دمی با تو بگفت
آنچه مرا بود به دل
کرد دشوارترین کار
به زودی آسان
تو به پاسخ نگهی کردی و
در چشم زدن
گفتنی گفته شد و
بسته شد آن‌گه پیمان

به روز واقعه
بردار ابروانت را
برای دلبری
آماده کن کمانت را
نگاه من
پی معماری نوین تنت
به کشف آمده
تاریخ باستانت را
رسیده تا کمرت
گیسوان و می‌ترسم
میان خرمن مو
گم کنم میانت را

محبوب من؛
من در اطراف سرم
دو گوش دارم
كه شنيدار نجواي چپ
و راست من است.
اما گاهي صدايي را مي‌شنوم
كه هيچ سمتي ندارد
سكوت صدايي است
كه هيچ سمتي ندارد
چونان
آهنگ دم‌ها و بازدم‌هايم.

دلم گرم تو بود و برف
برایم
حرف در آورد
سرخی گونه‌هایم را
نفهمید این سفید یکریز،
مهربان!
آتش دستان تو را نیز

گفتم چالم کن
هی برات بچه نزام
صلیبم کردی
فاحشه‌ها
آب توبه بریزند روم
دست خودم که نیست
تنم گناه می‌زاید

زخم سرانگشتانم
دهان باز کرده
شعر تو باشد برای فردا
مبادا لک خون بماند رویش
و هر چه بگویم
به تنت زار باشد
فردا بیدار خواهم ماند
فردا شعر تو را
بهترین شعر را
خواهم گفت

بی‌وضو به نماز ایستاده‌ام
در میان پنجره‌ای رو به مه
و با صورتی شاداب
و قا‌متی خموده
بی‌آنکه صدایم زنند
ترانه‌ای خوانده‌ام
بی‌آنکه ذکری گویم
به رکوع رفته‌ام

حاصل جمع آب و تن تو
ضربدر وقت تن شستن تو
هر سه منهای پیراهن تو
برکه را کرده
حالی به حالی