شرط من بود
قصه‌ی ما
روی پای خودش بماند.
شرط من بود
سهم ما از جهان
گریستن نباشد.
سهم ما
همین ناچاری است
که غرور ماست.

حیلت رها کن عاشقا
دیوانه شو دیوانه شو
و اندر دل آتش درآ
پروانه شو پروانه شو
هم خویش را بیگانه کن
هم خانه را ویرانه کن
وآنگه بیا با عاشقان
همخانه شو همخانه شو
رو سینه را چون سینه​ها
هفت آب شو از کینه​ها
وآنگه شراب عشق را
پیمانه شو پیمانه شو
باید که جمله جان شوی
تا لایق جانان شوی
گر سوی مستان می​روی
مستانه شو مستانه شو

ظرفیتم تکمیل است
این را روی نگاهم نوشتم
به زمین اعلام کردم
من کیستم
و
جلسه تمام شد
حرف‌های ناتمام من هم
در خانه تو ته کشید
بارها
از فاصله چراغ قرمزها
به سویت آ مدم
سیگارت را درست
وسط دو ابرویم خاموش کردی
دست‌های ترت را
به سینه‌هایم بستی
و زنجیر کردی
تا من بزرگ شدم
برای تو بد هم نشد
مرا به خاطر می‌آوری که؟
بوی بهشت می‌دهم نه؟
مگر من و تو در بهشت
روی حدود مترسک‌ها
هم‌پیمان نشدیم؟
پس چرا من کوچک می‌شوم
و تو مدام بزرگ می‌شوی
باور نمی‌کنم هویتت
همین بیضه‌های طلایی نباشند
که مدام به سویم می‌آیند
جلسه تمام می‌شود
و حرف‌های من
ناتمام
روی پلک‌هایت قد می‌کشند

قناری من
چه سال‌هایی‌ست
تو را که دیگر نیست
امیدِ بال گشودن
در آبی ِ آن دور
مرا که بی قفسی حتی
تمام ِ سال
از این کوچه‌باغ می‌گذرم
قناری من
بهانه را که بمانیم
دور از آن آبی
بخوان بخوان که مرا
خود بهانه خواندن‌هاست
که لانه سازی این مرغ
در گذرگه این باد
و زنده‌رود که جاری است
تا دل مرداب.

هر چند سهم ما
آميزه‌اي
ز سرزنش و ريشخند بود
حق با صداي توست
بايد بلند بود.

با انگشتانی لرزان
باز کن کتاب زمانه را
و بخوان:
اینک زندگی‌ات
آویخته به میخ روزگار است
از مویش
چونان زنی که می‌خواهد
اول و آخر اسرارش را
برایت رو کند.

به پايت ريختم
اندوه يك دريا زلالي را
بلور اشك‌ها
در كاسه‌ي ماه هلالي را
نگاهت شمع‌آجين مي‌كند
جان غزالان را
غمت عين‌القضاتي مي‌كند
عقل غزالي را
سحر از ياس شد لبريز
دل‌هاي جنوبي‌مان
نسيم نرگست پر كرد
ايوان شمالي را
چمن آيينه‌بندان مي‌شود
صبحي كه بازآيي
بهارا!
فرش راهت مي‌كنم
گل‌هاي قالي را

آسایش زیاد کسالت می‌آورد
کو عشق
تا به خون جگر زندگی کنیم
پایان ما
اگر چه شبیه درخت‌هاست
باید خلاف‌میل تبر زندگی‌کنیم
از هر کرانه
عربده‌ای می‌کشد کسی
روزی نشد
که بی سرخر زندگی کنیم