نسترن
رسوای خاص و عام شد
خون داوودی
مباح اعلام شد
خاک ما
نسبت به گل
مسئول نیست
کشت شبنم
بین ما معمول نیست
ساكي در دست و
بليتي در جيب
ايستادهايم
در ايستگاه صبحدمان.
بيگانه با مسافران
در كوپهاي مينشينيم و
به پايتخت غروب ميرويم.
***
بهار است
تو خفتهاي
علفها
خواب تو را
پوشاندهاند.
پرندهاي
پشت شيشهها
بر نرده
ميخواند و
چشمهايش به اتاق است.
خداحافظ ای درخت توت
پسر عموی خوب من!
چراغهای کوچکت را
در شب پنجرهام فراموش نمیکنم
فراموش نمیکنم
که تو زیبایی محض این شهر بودی
همیشه سرسبز باش!
و بگذار
جایی میان سمفونی زنبورانت
لیلا آواز بخواند و
چشمههای روستایمان را
به خاطر بیاورد
همین طور قدر این خانه را بدان!
خوش به حالت که توانستی
در خاک این حیاط ریشه بدوانی
من بیریشه بودم
باد مرا برد...
خدا شب را آفريد
بشر
تاريكي را.
*
در جنگ كشته شوم اگر
به يادم ميآوري.
در صلح زندگي كنم اما
به يادم نخواهي بود.
*
شيشههاي احساساتت را
پايين بكش
صورتت را
خاموش كن
عشق را
روي دنده خلاص بگذار
حالا پيش به سوي انسانها.
سالخوردگان در روستاها
دل، بي صاحب
عشق، ناپيدا
سبزه، خاك، كلاغ
و جواني
در تابوت
زن تنها،
و سگ هم
بيوه در بستر
نفرت بيانتها
جواني
در تابوت.
جان من
جنگلي بود بيانتها
با سايههايي از نخل
و از هر شاخه
عشق ميباريد
نوازش كن جان مرا
در خواب
من از شبهاي بيستاره
ميترسم
(براي دختري به نام مونا)
اینجا کسی
نام تو را یاد میدهد
و نامه مرا به باد
تا به تو برساند
در آن نامه
تنها یک واژه:
نام توست
نامه با نام تو یکیست
مثل مه
که در آغاز
شکل موست