او را بر دروازه‌های تهران دیدم.
دیدم‌اش
که آواز می‌خواند.
خواهر!
به گمان‌ام عمر خیام بود.
بر پیشانی‌اش زخمی عمیق دهان گشوده بود.
می‌خواند با دو چشم سرخ
چونان سپیده‌دمان
و دردستان‌اش نان و کتاب و نارنجک بود
خواهر!
عمر خیام می‌خواند مزارع زیتون را و خدا را.
کودک‌اش را می‌خواند
که درکشت‌زاران شاه، به صلیب کشیدند
و در نزدیکی‌اش در کرانه‌های جهان
مرگ هم‌واره ناله سرمی‌داد
و او ما را و او را صدا می‌زد.
خواهر! بانگ خروس بود
که ما او را در میدان، پشت سر گذاشتیم
و دیگر پلک‌های‌اش جنبشی نداشت.
او گفت «خداحافظ!» و آه، درگلوگاه‌اش شکست..
«خداحافظ خانه‌ی من خداحافظ مادر!»
صدای شلیکی پیچید
آه، درگلوی‌اش شکست.
او را بر دروازه‌های تهران دید
آواز می‌خواند
مرگ را و خدا را
مرگ را و خدا را
بر پیشانی‌اش زخمی عمیق دهان گشوده بود.

دوستت دارم
سه مرد بالغ شهادت دادند

هیچ چیز خوشایندم نیست
این را مسافری در اتوبوس می‌گوید
نه رادیو
نه روزنامه‌های صبح،
و نه قلعه‌های فرازِ تپه‌ها
می‌خواهم بگریم
راننده می‌گوید:

درنگ کن تا به ایستگاه برسیم،
در تنهایی‌ات هر چه می‌خواهی گریه کن

زنی می‌گوید:
من نیز چیزی خوشایندم نیست.
گورم را به پسرم نشان دادم،
آن را پسندید
و در آن خفت،
و حتا وداعی نگفت

دانشجو می‌گوید:
من هم چیزی را خوش نمی‌دارم.
باستان‌شناسی خواندم،
بی آن که هویت را
در سنگ‌ها بیابم .
من آیا من هستم؟

سربازی می‌گوید: من نیز چنین‌ام.
همیشه شبحی را محاصره می‌کنم
که مرا محاصره کرده است

راننده‌ی عصبی می‌گوید:
به ایستگاه آخر نزدیک می‌شویم،
آماده شوید
برای پیاده شدن …

همه فریاد می‌زنند:
می‌خواهیم به پس از ایستگاه برویم
حرکت کن!

من اما می‌گویم:
همین جا پیاده‌ام کن.
من نیز به سانِ آنان،
چیزی خوشایندم نیست،
اما دیگر از سفر خسته شده‌ام.